Spis treści

1 Rodzina
2 Wykształcenie i działalność naukowa
3 Działalność społeczna i polityczna
4 Praktyka adwokacka
5 Ciekawostki
6 Wybrane publikacje
7 Przypisy
8 Źródła

edytuj Rodzina

Ojciec, Czesław Ćwiąkalski (ur. 1908 w Buczaczu), przed II wojną światową był sędzią, a następnie radcą prawnym. Brat matki został skazany w 1950 w Łańcucie w procesie politycznym na karę 5 lat ciężkiego więzienia, którą odbywał w Rawiczu i Wronkach, za udział w organizacji "Orlęta". Szwagier ojca, Jan Bieniarz, był jednym z dowódców Armii Krajowej w Małopolsce i więźniem stalinowskim.

edytuj Wykształcenie i działalność naukowa

Zbigniew Ćwiąkalski został w 1968 absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Henryka Sienkiewicza w Łańcucie. W 1972 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie odbył trzyletnią aplikację sądową, zakończoną w 1975 zdanym egzaminem sędziowskim^[1]. W 1979 obronił na Wydziale Prawa i Administracji dysertację doktorską, nagrodzoną w 1980 drugim miejscem w konkursie redakcji "Państwa i Prawa"^[2]. Rozprawę habilitacyjną w zakresie prawa karnego materialnego obronił w 1991.

Odbywał półtoraroczne stypendium Humboldta (1986) w Max-Planck-Institut für ausländisches und internationales Strafrecht we Freiburgu pod kierownictwem prof. Albina Esera^[3].

Specjalizuje się w zakresie prawa karnego, pracuje w Katedrze Prawa Karnego UJ, Zakładzie Prawa Karnego i Postępowania Karnego Uniwersytetu Rzeszowskiego, wykłada na Wyższej Szkole Administracji i Zarządzania w Przemyślu.

Należy do Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego. W latach 1978-1982 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Asystentów UJ. Od 1982 do 1985 był przedstawicielem pomocniczych pracowników naukowych w pierwszej Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W latach 2002-2007 był profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W lipcu 2007 władze uczelni nie przedłużyły kontraktu profesorskiego, gdyż nie spełnił wymogu uzyskania tytułu naukowego profesora z nominacji prezydenta^[4].

Należy do Krakowskiego Towarzystwa Przemysłowego. Był współzałożycielem Pierwszego Polsko-Amerykańskiego Banku w Krakowie.

edytuj Działalność społeczna i polityczna

W latach 1972-1981 należał do PZPR, był szefem uczelnianej Podstawowej Organizacji Partyjnej^[5]. W 1981 wstąpił do "Solidarności".

Według dokumentów IPN został zarejestrowany jako kandydat na tajnego współpracownika Służby Bezpieczeństwa w 1985^[6]. Zbigniew Ćwiąkalski zaprzeczył jakiejkolwiek propozycji współpracy, a sam fakt zarejestrowania powiązał z wyjazdem na półtoraroczne stypendium do RFN w 1986^[7].

Po 1989 był nieformalnym doradcą kilku posłów Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. W latach 1991-1996 doradzał ministrom edukacji narodowej, a okresie 1992-1993 premier Hannie Suchockiej (odpowiadał wówczas m in. za ustawę o świadku koronnym). Pełnił też funkcję eksperta komisji sejmowych. Był również członkiem organizowanej przez Andrzeja Olechowskiego rady programowej Platformy Obywatelskiej.

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Ziobro zaprzecza zarzutom wobec prof. Mąciora

W okresie rządów PiS wypowiadał się krytycznie wobec działalności ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry. W maju 2007 wraz z Andrzejem Zollem w tygodniku "Newsweek Polska" stwierdził, iż bliski współpracownik Zbigniewa Ziobry prof. Władysław Mącior w latach 80. kontaktował się z oficerem Służby Bezpieczeństwa, czemu sam zainteresowany zaprzeczył^[8].

W tym samym roku znalazł się wśród sygnatariuszy Ruchu na rzecz Demokracji, a także wszedł w skład Komitetu Honorowego Platformy Obywatelskiej w przedterminowych wyborach parlamentarnych. Nie należy do partii politycznej.

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Premier przyjął dymisję Ćwiąkalskiego

Od 16 listopada 2007 był ministrem sprawiedliwości i prokuratorem generalnym w rządzie Donalda Tuska. 20 stycznia 2009 podał się do dymisji, która została przyjęta. Decyzję tę motywował brakiem odpowiedniej reakcji na samobójstwo Roberta Pazika, skazanego za współudział w porwaniu i zabójstwie Krzysztofa Olewnika^[9]. Dzień po złożeniu rezygnacji został odwołany.

edytuj Praktyka adwokacka

Od 1995 wykonywał czynnie zawód adwokata. Był obrońcą m.in. w dwóch procesach byłego prezesa PKN Orlen Andrzeja Modrzejewskiego (prawomocnie uniewinnionego) oraz pilota Henryka Serdy, oskarżonego w procesie dotyczącym akcji ratunkowej w stosunku do uczniów liceum z Tychów pod Rysami (również prawomocnie uniewinnionego). Reprezentował także Donalda Tuska i Hannę Gronkiewicz-Waltz w procesie o zniesławienie wytoczonym im z oskarżenia prywatnego przez byłych działaczy PO związanych z Pawłem Piskorskim^[10]. Napisał również opinię prawną (tzw. ekspercką w oparciu m.in. o orzeczenia Sądu Najwyższego) dowodzącą, że nie można postawić Ryszardowi Krauze zarzutów karnych^[5]. Był ponadto obrońcą m.in. byłego senatora Henryka Stokłosy^[11]. Według Ludwika Dorna reprezentował również Wojciecha Brochwicza w procesie cywilnym i karnym, wytoczonym mu za określenie go jako "uosobienie patologii służb specjalnych w III RP"^[12].

Zbigniew Ćwiąkalski przygotował opartą o napisany przez siebie artykuł ekspertyzę dotyczącą wykładni jednego z przepisów kodeksu karnego na zlecenie kancelarii prawnej, reprezentującej m.in. Krzysztofa Popendę i Marka Dochnala^[13]. W 2007 był także pełnomocnikiem spółki "Elzamet" Sp. z o.o., dochodzącej roszczeń na podstawie weksla (na kwotę 10 mln złotych) z rzekomego wystawienia jednej ze spółek z tzw. "trójkąta Buchacza". W sprawie tej toczy się jednocześnie od 2004 postępowanie dotyczące m.in. podejrzenia fałszowania weksli i działania na szkodę spółek Skarbu Państwa^[14].

Zbigniew Ćwiąkalski jest współzałożycielem kancelarii adwokatów i radców prawnych "SPCG T. Studnicki, K. Płeszka, Z. Ćwiąkalski, J. Górski Spółka Komandytowa" z siedzibą w Krakowie^[15]. 15 listopada 2007 w związku z objęciem funkcji publicznej zawiesił wykonywanie praktyki adwokackiej.

edytuj Ciekawostki

W 2004 Zbigniew Ćwiąkalski zagrał samego siebie, egzaminatora głównego bohatera – Szerszenia, w komedii Juliusza Machulskiego Vinci^[16].

edytuj Wybrane publikacje

Nadzwyczajne złagodzenie kary w praktyce sądowej, 1982
Kodeks karny. Komentarz (współautor), 1990
Błąd co do bezprawności czynu w polskim prawie karnym, 1991

Przypisy

edytuj Źródła

(pol.) Wpis w bazie ludzi nauki portalu nauka-polska.pl (OPI)

p • d • e Ministrowie sprawiedliwości III Rzeczypospolitej

Aleksander Bentkowski • Wiesław Chrzanowski • Andrzej Marcinkowski p.o. • Zbigniew Dyka • Jan Piątkowski • Włodzimierz Cimoszewicz • Jerzy Jaskiernia • Leszek Kubicki • Hanna Suchocka • Lech Kaczyński • Stanisław Iwanicki • Barbara Piwnik • Grzegorz Kurczuk • Marek Sadowski • Andrzej Kalwas • Zbigniew Ziobro • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Zbigniew Ziobro • Zbigniew Ćwiąkalski • Andrzej Czuma • Krzysztof Kwiatkowski

p • d • e Prokuratorzy generalni III Rzeczypospolitej

Józef Żyta • Aleksander Bentkowski • Wiesław Chrzanowski • Andrzej Marcinkowski p.o. • Zbigniew Dyka • Jan Piątkowski • Włodzimierz Cimoszewicz • Jerzy Jaskiernia • Leszek Kubicki • Hanna Suchocka • Lech Kaczyński • Stanisław Iwanicki • Barbara Piwnik • Grzegorz Kurczuk • Marek Sadowski • Andrzej Kalwas • Zbigniew Ziobro • Zbigniew Ćwiąkalski • Andrzej Czuma • Krzysztof Kwiatkowski • Andrzej Seremet

p • d • e Rząd Donalda Tuska

W dniu zaprzysiężenia	Donald Tusk (PO) • Elżbieta Bieńkowska (bezp.) • Zbigniew Ćwiąkalski (bezp.) • Zbigniew Derdziuk (bezp.) • Mirosław Drzewiecki (PO) • Jolanta Fedak (PSL) • Cezary Grabarczyk (PO) • Aleksander Grad (PO) • Katarzyna Hall (bezp.) • Bogdan Klich (PO) • Ewa Kopacz (PO) • Barbara Kudrycka (PO) • Maciej Nowicki (bezp.) • Waldemar Pawlak (PSL) • Jacek Rostowski (bezp.) • Marek Sawicki (PSL) • Grzegorz Schetyna (PO) • Radosław Sikorski (PO) • Bogdan Zdrojewski (PO)

Późniejsi członkowie rządu	Michał Boni (PO) • Andrzej Czuma (PO) • Adam Giersz (bezp.) • Krzysztof Kwiatkowski (PO) • Jerzy Miller (bezp.) • Andrzej Kraszewski (bezp.)